• Herschrijf ons verhaal

HERSCHRIJF ONS VERHAAL

Ik zit in de woonkamer op onze blauwe bank en kijk naar buiten. In de boom naast ons huis wordt door een liefdeskoppel eksters druk gebouwd aan een nieuw nest. Ik zie ze heen en weer vliegen met takjes en twijgjes en ik weet: als ik een schapenvacht in de tuin leg om te luchten, plukken ze ook daar stukjes wol uit voor hun nest. Ik ken ze inmiddels een beetje, dit stel. Al dagdromend besef ik me hoe voor hen het leven gewoon doorgaat, terwijl de menselijke wereld stil ligt vanwege Corona.

Terug in de woonkamer, back to reality…

Het Corona-virus hangt als een dreigende deken om onze wereldbol heen. Onzekerheid, angst en verdriet heersen. Dagelijkse updates volgen online en het om zich heen slaande virus is gesprek van de dag. Ik kijk en luister, ik hoor het aan, het gebeurt. Dit gebeurt echt. Ik geef mijn kinderen thuis les en we gaan veel naar buiten.

Vanmorgen in het bos (10-uurtje buiten de muren van het huis) overvalt me weer datzelfde gevoel. Een diep gevoel van eenheid en blijheid. Optimisme zelfs misschien. De vogels lijken harder te fluiten, ik voel de wind vrolijk door mijn haar waaien en ruik de zoete geur van beginnende bloei in de lente. Het zoemende achtergrondgeluid dat altijd op de achtergrond aanwezig is, als ik in de natuur ben, is weg. Er heerst rust.

Rust heerst in de wereld

En ik voel het in elke vezel van mijn lichaam als ik buiten ben. Ik voel een diepe dankbaarheid voor deze tijd met mijn familie, ons fijne huis, de natuur, tijd voor reflectie, stilte, maar vooral voor de afstand van het alledaagse. De reden dat we in 2017 zijn verhuisd naar een dorpje dicht bij de natuur, was deze rust. Iets wat ik op de een of andere manier alleen vind als ik in mijn eentje buiten ben. Het Corona-monster aan de ene kant en aan de andere kant lijkt het alsof de natuur zachtjes in haar handje lacht. Het is een wonderlijke gewaarwording.

Als Moeder Aarde spreekt…

Ik besef me dat het virus veel slachtoffers eist en als een wildeman om zich heen slaat. Veel mensen verdrietig achterlaat. Ik voel met ze mee. Maar ik kan ook niet anders dan denken: misschien heeft Moeder Aarde wel een hartig woordje met ons te spreken en is dít haar manier. Misschien wordt het tijd dat we zelf écht verantwoordelijkheid nemen voor ons leven. Hoe we handelen, hoe we praten, hoe we ons gedragen en hoe we omgaan met de natuur en onze medemens. Laat dit virus ons iets leren. Let’s step back en laten we in nederigheid afwachten wat Corona ons gaat brengen.

Moeder Aarde of om welke andere reden Corona ook in de wereld is, ik hoop dat we er wat van leren, eerlijk naar onszelf durven kijken en we vanaf daar de draad weer kunnen oppakken. Met mooie inzichten én een herschreven verhaal: Hoe wil jij leven?

Ik wens je veel liefde en gezondheid toe, be well!

Liefs,

Maike